vrijdag 25 juli 2014

Hoe ontbijt jij?

Het ontbijt is de belangrijkste maaltijd van de dag. Ik sla 'm dan ook meestal niet over, want als ik dat wel doe, dan weet ik dat ik rond 10 uur zit te schranzen. En dan hebben we het niet over naar binnen werken van appels en kiwi's. Eerder ontbeet ik meestal met brood, maar dan moest ik wel tot een uur of 9 wachten, anders kreeg ik het niet weg. Inmiddels ben ik niet zo heel erg overtuigd meer van de goede stoffen in brood en dat gecombineerd met dat ik er toch al niet weg van ben, heeft ervoor gezorgd dat ik eigenlijk zelden brood meer eet. Bij andere mensen nog wel eens, ik haal nog wel eens b.v. van die harde bolletjes en in een restaurant sla ik brood met kruidenboter ook niet over, maar ik heb in ieder geval in de periode dat ik weer 'zelfstandig' woon (en dat is nu een dikke 7 maanden) nog geen enkel brood gekocht. Ik had nog wat in de vriezer, maar verder dus niet.

Als ontbijt eet ik meestal biologische vanilleyoghurt met havermout en andere dingen erdoorheen. Die 'andere dingen' kunnen (een combinatie van) zijn:

  • chiazaad
  • fruit (liefst zwarte bessen, rode bessen, frambozen, aardbeien)
  • kokos
  • iets anders dat er lekker bij lijkt en ik in huis heb

Daarnaast drink ik bijvoorbeeld thee, water of heet water met citroensap (drinken door een rietje, voor je tanden!). Dat bevalt me goed. Hierdoor heb ik wel een goede bodem, zonder dat ik er tegenaan zit te hikken. Pap gaat er altijd wel in. Bijkomend voordeel is dat het heel snel klaar is. Er zijn vast 100 fantastische ontbijtmogelijkheden te bedenken, maar ik wil 's morgens niet eerst een half uur bezig zijn voor ik kan eten.

Laatst dacht ik eens een keer van die Griekse yoghurt te proberen. Schijnt nog veel beter te zijn. En dat klinkt ook wel logisch, want die vanilleyoghurt mag 100x biologisch zijn, het is geen gewone yoghurt. Maar vreemd genoeg lijk ik daar een soort uitslag van te krijgen. Ik heb wel eens gelezen dat je slecht kunt reageren op zuivel, maar kan me toch ook niet voorstellen dat dat alleen voor bepaalde varianten geldt. In ieder geval was dat, in combinatie met dat ik het gewoon niet echt superlekker vind, genoeg reden om weer over te stappen op m'n vanilleyoghurt.

Wat overigens wel heel leuk is om te merken is dat het gezonde eten steeds meer begint te voelen als een noodzakelijk (op een positieve manier) goed voor mezelf zorgen. Ik merk steeds vaker dat de ongezonde dingen me gewoon niet zo erg meer trekken, of niet in de aantallen van eerder, omdat ik weet dat ik er hangerig/opgeblazen etc. van word en het dus eigenlijk niets voor me doet. Waar ik normaal gesproken b.v. bezoek rond het middaguur had aangegrepen als kans om een frietje te halen, heb ik nu al een aantal keer gehad dat ik dacht: 'Maar daar heb ik eigenlijk helemaal geen zin in.'

Dat was even een zijsprongetje, want waar ik echt benieuwd naar ben: hoe ontbijt jij? En heb je daar een goed gevoel bij, of denk je dat het beter kan?

donderdag 24 juli 2014

Milieusticker

Begin dit jaar ben ik een paar daagjes met de auto naar Zwitserland geweest. Onderweg maakten we onder meer een tussenstop in een Duitse stad. Met... allemaal borden over milieustickers! Nu maak ik me over het algemeen geen zorgen over de milieuvriendelijkheid van mijn hybride auto, maar zo'n sticker schijnt toch wel echt verplicht te zijn. Nog niet in de stad waar ik wel eens boodschappen doe, maar wel in veel andere Duitse steden. En aangezien ik hopelijk dit jaar nog wat vaker tripjes (zie mijn bonusdoel voor 2014) ga maken en er ook nog Duitse steden als Berlijn op mijn lijstje staan, leek het me geen gek idee om toch eens te gaan kijken naar die milieusticker. Het reed namelijk niet heel erg lekker, zonder sticker in zo'n zone...

Nu is dat niet hetzelfde als een vignet, zoals ik dat bijvoorbeeld voor Zwitserland nodig had. Een vignet is niet auto-gebonden en over het algemeen maar een jaar geldig. Een milieusticker is wél autogebonden en altijd geldig. Die koop je dus één keer en vervang je pas weer als je een nieuwe auto (of ruit) hebt. Dat 'autogebonden' betekent echter ook dat je zo'n sticker niet zomaar ergens op kunt halen. Je kunt 'm bestellen via de ANWB of bijvoorbeeld via TüV. Dat laatste heb ik gedaan, maar terwijl ik dat tik, zie ik dat ik beter via VWE had kunnen bestellen, aangezien hij daar op het moment maar €12,50 is en ik €18 nog wat heb betaald. Nou ja, dat is dus voor wie er nu nog eentje nodig heeft: gewoon lekker via VWE doen.

Maar die milieusticker dus: ik heb dan wel geen concreet plan om vandaag of morgen weg te gaan, maar weet dat dat soort dingen bij mij meestal wat spontaan opkomen, als in: een dag van tevoren of soms zelfs dezelfde dag. En aangezien zo'n sticker toch voor altijd geldig is en ik zeker dit jaar nog wel tenminste één trip naar een Duitse stad met 'Umweltzone' verwacht, leek het me een goed moment om eens een keer op tijd te zijn. Zo'n boete kan ook behoorlijk oplopen, nog los van de gruwel van in het Duits moeten uitleggen waarom je niet zo'n kreng op je ruit hebt zitten. Of begrijpen wat ze tegen je zeggen als ze je langs de kant van de weg zetten. En ik weet wel dat het allemaal zo'n vaart niet zal lopen, maar het zou net wat voor mij zijn om oom Agent op z'n slechtste dag van het hele jaar te treffen.

Inmiddels blijkt mijn aanvraag al 'verwerkt en verzonden' te zijn, dus met een beetje geluk ben ik deze week al klaar voor nieuwe tripjes. Best fijn, om eens een beetje op tijd ergens mee te zijn. Zelfs al ben ik niet dol op stickers op m'n ruit (of waar dan ook op m'n auto), als ik er toch niet onderuit kan, dan kan ik maar beter wat voorbereid zijn.

Heb jij een milieusticker op je auto of overweeg je de aanschaf? En heb jij er 'preventief' al eentje aangeschaft, of doe je dat wel als het echt nodig is?

woensdag 23 juli 2014

11 tips voor meer geluk

Gelukkig zijn, willen we dat allemaal niet? Ik denk dat de meeste lezers het wel met me eens zullen zijn dat geluk niet zit in veel spullen, veel geld of veel aanzien, maar meer in contact met mensen, de kleine dingen, de natuur en ervaringen. Maar terwijl ik dat tik denk ik: dat is ook niet helemaal waar. Het zit volgens mij allereerst vooral in jezelf. Als jij niet ingetuned bent op geluk, maar bijvoorbeeld altijd halflege glazen ziet, dan denk ik dat je het ook sneller over het hoofd ziet. Daarom is het leven van kinderen volgens mij ook vaak wat overzichtelijker; die hebben ('in mijn tijd' tenminste, en met bijna 30 mag ik dat vast wel zeggen) vaak wat minder zorgen, kunnen nog wat meer genieten van het moment, enzovoorts.

Van nature ben ik vrij optimistisch en zie ik meestal wel halfvolle glazen. Ik ben er eigenlijk ook altijd van overtuigd geweest dat ik ben geboren voor het geluk. Waarom weet ik niet, en wat dat 'geluk' dan betekent eigenlijk ook niet. Maar in de afgelopen jaren zijn daar wel dingen in veranderd. Dat intense genieten lijkt bijvoorbeeld niet zo gemakkelijk meer te gaan. Ik denk dat voor mezelf naast zorgen/minder leuke ervaringen ook onzekerheid een grote rol speelt. Ik kan heel snel denken dat mensen me niet écht leuk vinden, maar gewoon netjes doen uit beleefdheid, of omdat ze niet anders kunnen omdat ze b.v. familie zijn. Het gevoel dat ik écht ergens bij hoor, heb ik eigenlijk nooit. En dat komt natuurlijk echt niet door alle mensen om me heen, maar meer door mezelf. Maar dat zorgt er wel voor dat ik dingen ook minder 'beleef', ik zet mezelf er als het ware wat buiten, waardoor ik b.v. een 'ervaring' wel aanschouw, maar niet echt voel. Waar dat precies vandaan komt en hoe ik er vanaf kom weet ik nog niet helemaal, dus mocht iemand daar wat zinnigs over kunnen zeggen: ik ben benieuwd!

Maar daar gaat het nu niet om, het gaat meer om de impact van wat je tegen jezelf zegt en wat je naar jezelf doet. Dat heeft namelijk impact op je kwaliteit van leven en volgens mij ook op de kansen die je krijgt (of ziet!) en het geluk dat je daardoor ervaart. Dus hoe zorg je er nu voor dat je, ook op mindere dagen, jezelf openstelt voor geluk? Ik kwam in een oude Santé een leuk lijstje met praktische tips tegen, waarvan ik hieronder een vrije 'vertaling' heb gemaakt:

1. Lach!! Om jezelf, om leuke series, om je huisdieren, maakt niet uit. Als je lacht voel je je vrijwel direct beter en kun je meer aan
2. Zorg voor een doel en ga daar elke dag mee aan de slag. Dat hoeft niet lang te zijn; een kwartiertje is genoeg.
3. Praat positief tegen jezelf. Zeg dus niet dat je iets niet kunt, maar bevestig jezelf juist. En vertel je spiegelbeeld regelmatig hoe mooi ze (of hij) wel niet is!
4. Ga de tuin in. Tuinieren vermindert stress en verbetert de concentratie. Dat laatste is ook weer handig voor je doel!
5. Zoek overal naar positieve puntjes en wees daar blij mee. Onthoud daarbij altijd: gedane zaken nemen geen keer. Richt je dan liever op de positieve kant van wat je niet kunt veranderen, dan op de negatieve.
6. Houd rekening met obstakels. Niets gaat altijd vanzelf, maar je bent creatief genoeg om obstakels uit de weg te werken.
7. Benader iedereen en elke situatie met een enthousiaste, open en geïnteresseerde houding. Je zult versteld staan van de gevolgen daarvan.
8. Zoek liever het gezelschap van optimisten dan van pessimisten.
9. Realiseer je goed dat er dingen zijn waar je wel invloed op hebt (en waar je bovenstaande punten op toe kunt passen) en dingen waar je geen invloed op hebt (en die je dus maar beter los kunt laten)
10. Hang foto's met mooie herinneringen op, het liefst op wat strategische plekken, zodat je ze regelmatig en op de juiste momenten ziet.
11. Zit er toch iets tegen? Of mislukt er wat? Zie het dan als een kans om van te leren en richt je vanuit dat idee op de toekomst, in plaats van dat je terug blijft kijken naar wat er fout ging

Ik heb dit lijstje in het zicht hangen, om me er ook op mindere momenten aan te herinneren hoeveel invloed ik zelf kan en mag hebben. En om hopelijk die vrolijke, opgewekte, gezellige en vooral ook heel leuke levensgenieter die hier ergens in zit er weer uit te krijgen!

Ben jij van nature een optimist, of zie je dingen vaak wat zwaarder in? En hoe ga je daarmee om?

dinsdag 22 juli 2014

Facebook-fast

Aan de ene kant vind ik media zoals Facebook geweldig: je bent snel op de hoogte van nieuwtjes, kunt makkelijker contact houden met mensen waarmee je normaal geen contact zou houden (in mijn geval bijvoorbeeld (achter)neefjes en nichtjes op honderden kilometers afstand, waarvan ik merk dat ik het leuk vind om er wat van te weten/mee te hebben, maar waarbij intensief 'echt' contact niet echt haalbaar is) en je kunt ook zelf makkelijk dingen met mensen delen.

Toch heeft dit ook wel een nadeel. Zo is het zo gemakkelijk om een kijkje te nemen in de levens van andere mensen, dat je afgeleid wordt van je eigen leven. Bovendien is wat er op Facebook staat natuurlijk niet allemaal echt. Als dat zo zou zijn, dan was iedereen een dolgelukkige wereldreiziger die het feesten afwisselde met skydiven of überromantische etentjes op de Eiffeltoren. Als je zelf net even een mindere dag hebt, kan dat overigens wel weer heel 'echt' lijken. Ook dat is dus weer niet bevorderlijk voor je humeur.

Nu waart er al een tijd een soort 'trend' rond waarbij mensen 30 dagen niet op Facebook gaan zitten. Een goed idee, want dan kun je je tenminste eens helemaal op je eigen leven richten. Voor mij is 30 dagen nog even een stap te ver, maar ik wil wel een kleine Facebook-fast doen: in ieder geval tot en met aankomende maandag wil ik deze pagina (en app natuurlijk!) mijden. Er is één uitzondering: ik zal nog 1 of 2x een post voor mijn werk moeten plaatsen. Dat blijft dan echter bij plaatsen en verder niets bekijken/melden of wat dan ook. Melden doe ik overigens toch al niet zoveel, het is meer kijken en lezen en liken, maar toch.

In plaats van op Facebook loeren ga ik gewoon mijn werk doen, of - als ik echt even online afleiding zoek - rechtstreeks lezen op sites die ik o.a. via Facebook volg, zoals Tiny Buddha en Zenhabits. Dit zijn overigens wél aanraders en sites waarop je regelmatig dingen kunt lezen over de invloed van sociale media op het leven van mensen. Maar beter nog: ze bieden altijd een hoop inspiratie om dingen anders te doen, te zien, enzovoorts.

6 dagen geen Facebook. Het lijkt niets, maar voor iemand die de hele dag achter de computer zit, veel werkontwijkend gedrag vertoont én ook nog eens stiknieuwsgierig is, is het best een uitdaging. Maar: ik ga ervoor!

Zit jij veel op Facebook? En zou je ook een paar dagen zonder kunnen (en willen!)?

maandag 21 juli 2014

Door met opruimen

Allereerst: bedankt voor alle lieve reacties op mijn laatste blog. Het is nog steeds heel raar, nog niet helemaal 'echt' lijkt het wel. Aan de ene kant ben ik heel blij dat er nog eentje is, aan de andere kant is dat ook wel weer confronterend. Maar dat zal hopelijk ook wel slijten of in ieder geval wat naar de achtergrond verschuiven... 

Dan dus maar weer door met het dagelijkse leven: opruimen. Opruimen is zo'n beetje een doorlopend thema in de afgelopen jaren. Bijzonder hoe er steeds minder het huis binnen komt, maar er toch zoveel nog weg kan. Begin dit jaar ging het even heel hard met opruimen, nu is het een maand ofzo weer wat rustiger. Ik heb wat minder zin in de Marktplaats-activiteiten en vind het soms ook zonde om dingen 'gewoon' weg te doen. Inmiddels begint het echter wel weer te kriebelen, want ik heb gewoon nog steeds veel te veel. De zolder is inmiddels dan wel voor 80% leeg, maar daar merk je in huis niet veel van. En het is hier ook weer geen pakhuis, verre van - zeker in vergelijking met wat het was, en dat was al geen hoarders-scenario - maar schoonmaken kost me nog steeds te veel tijd en moeite. Bovendien zijn er nog wel wat 'hotspots' qua troep, zoals de keuken (dichte kasten: een zegen, maar ook een trekpleister voor alles wat je uit het zicht wilt hebben) en de logeerkamer (ook wel: mijn Marktplaats-kamer, waar ik alles verzamel dat te koop staat (of nu meer: stond, want al m'n advertenties zijn zo'n beetje wel verlopen).

Het is deze week ontstellend druk met werk, dus misschien niet het slimste moment om dit weer op te pakken, maar misschien ook weer wel. Ik moet namelijk steeds elk uur 8 minuten pauze nemen om RSI te voorkomen en kan die 8 minuten dan gebruiken om wat in het huis te doen. Een advertentie plaatsen, wat wegmikken, dat moet toch allemaal wel lukken?

'Gelukkig' regent het vandaag, dan is het altijd wat makkelijker om gewoon in huis wat te gaan doen, dan de verleiding te weerstaan om lekker in de tuin te gaan zitten. En door het werk moet ik toch een beetje de tijd in de gaten houden en kan ik beter wat spijkers met koppen slaan dan rondhangen. Dan moet het toch in ieder geval lukken om de keukenkast uit te mesten en zoveel mogelijk van de overbodige troep van zolder te halen. In een tiny house zal ik wel nooit passen, maar als ik ooit nog eens kan verhuizen in één rit, dan ben ik allang tevreden :)

Gaat het opruimen bij jullie ook altijd in fasen? Of heb je daar een strak schema voor, waardoor je misschien helemaal nooit een inhaalslag hoeft te maken?

zaterdag 19 juli 2014

:(

De laatste paar dagen vind ik het even wat lastig om een blogonderwerp te bedenken, omdat m'n hoofd eigenlijk ergens anders is: vorig jaar rond deze tijd was het al afscheid nemen van twee huisdiertjes en nu afgelopen week was het weer zo ver. Onverwachts en ik kan er nog niet helemaal bij. Als ik er niet aan denk, gaat het aardig, maar op bepaalde momenten of bepaalde plekken heb ik direct weer een knoop in m'n maag en tranen in m'n ogen.

Ik hoop niet dat dit een soort patroon gaat worden voor de zomer (vorig jaar was het binnen 3 weken 2x raak), want de laatste die hier dan nog is, houd ik graag nog even bij me...

Dus: even wat rustiger hier, even 't hoofd wat leegmaken.

vrijdag 18 juli 2014

Wie doet zoiets?

Ik volg het nieuws niet zo erg op de voet, dus het duurde even voor het hier doordrong, maar ik schrok er gisterenavond behoorlijk van: bijna 300 'vakantiegangers', waaronder ruim de helft Nederlanders, stapten gisteren op een vliegtuig en kwamen amper Europa uit. Ze stortten boven Oekraïne neer en er lijken nogal wat aanwijzingen te zijn voor de theorie dat het vliegtuig gewoon uit de lucht geschoten is.

Wie doet er nu zoiets?

Ik begrijp best dat er bijvoorbeeld in tijden van oorlog veel gebeurt, of dat staatshoofden als Obama en Poetin vanwege hun functie (en gekken met afwijkende ideeën) meer gevaar lopen. Hoewel ik daar met m'n hoofd ook niet helemaal bij kan, zou ik zelfs nog ergens kunnen begrijpen dat mensen een aanslag als die van 9/11 bedenken, omdat je dan een wereldmacht in het economisch hart raakt. Maar wat heeft het in hemelsnaam voor zin om - mogelijk boven je eigen grondgebied - een passagiersvliegtuig met bijna 300 'gewone' mensen neer te halen? En als het - zoals ook beweerd wordt - echt per ongeluk gegaan is, wat voorspelt dat dan wel niet?

Ik weet het niet. Ik weet wel dat ik het verschrikkelijk vind. Er is immers geen straf die opweegt tegen de ellende die met zo'n ramp veroorzaakt wordt. Jezelf bang of gek laten maken heeft geen enkele zin, maar ik sta vandaag wel even extra stil bij de slachtoffers en nabestaanden en bij de gekte in de wereld die op dagen als deze toch ineens weer heel erg dichtbij kan komen...

Heb jij het nieuws gevolgd? En wat zijn jouw gedachten hierover?
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Delen